Geborduurde poëzie

Uit het voorwoord van John Schoorl:

De beste niet-dichter die ik ken is geen dichter en wil er ook nooit een worden. Dichter worden lijkt Joost Broere – uit Rotter­dam – een hoop nodeloos gedoe, en tijd ervoor heeft hij ook niet. 

Hij noemt zich ‘man van karton’ – en dat is ook weer poëzie.

Hij kijkt liever naar militair-historische documentaires, praat met zijn zoons, vrouw of vrienden, en draait vooral jazzplaten, met een voorkeur voor platen uit 1957, dan wel 1954, maar het kan ook 1959 zijn, of toch 1964.

Bovendien is hij al werknemer, kok, vader, leraar, minnaar, buurman, vriend, jazzplatenverzamelaar en beheerder van de mooiste boekenkast die ik ken.